Over Mij

Nadat ik mijn studie had afgerond ben ik 40 uur per week gaan werken. Dit veranderde toen mijn oudste dochter Mila (5 jaar) geboren was. Ik ben toen van 40 uur naar 32 uur gegaan. Ik werkte destijds als accountadviseur waarin ik mensen mocht begeleidden naar een nieuwe baan. Het werk was super, maar toch voelde ik me continue schuldig omdat ik Mila voor mijn gevoel vaker níet zag dan wel. Met een kindje in je leven komen de prioriteiten anders te liggen. Het opnieuw vinden van de balans vond ik heel erg lastig. Op mijn werk veranderde er niets, ik behield hetzelfde klantenbestand ondanks dat ik minder uren was gaan werken. Thuis was ik drukker geworden met de komst van een kindje.

Het maken van keuzes

Toen mijn tweede dochter Bo (4 jaar) geboren was, ben ik (na lang twijfelen) toch 3 dagen per week gaan werken. Ik kreeg een kleiner klantenbestand & deed voor mijn gevoel wel een stapje ‘terug’ op werkgebied. Toch voelde ik mij veel gelukkiger, omdat de balans met thuis beter was. Ik ging met meer plezier naar mijn werk en was energiek en vrolijk bij thuiskomst. Echter was ik na 5 jaar toe aan een nieuwe uitdaging, het heeft even geduurd maar uiteindelijk toch de knoop doorgehakt & op zoek gegaan naar een andere baan!

Nieuwe Baan

Ik heb toen een nieuwe baan gevonden in de HR die uitdagend was en goed aansloot bij mijn gezinsleven. Het werk was flexibeler en er was meer begrip voor ouders met kinderen, dat maakte het werk nóg beter te combineren met mijn gezin. In deze periode is ook mijn zoon Hidde (1 jaar) geboren. Toen ik terugkwam van mijn verlof was er veel veranderd op het werk. Mijn werkgever voelde heel goed aan dat ik niet helemaal meer op mijn plek zat, ook ik vond dat het 'anders' voelde dan voor mijn verlof. Daar begon de twijfel... Vind ik dit werk nog wel leuk? Waarom kan ik mij niet zo makkelijk aanpassen na mijn verlof? Waar is mijn drive, enthousiasme en vooral energie gebleven? En wat wil ik dan nu? Naast dat ik niet de professional was die ik graag zou willen zijn, was ik al hélemaal niet de moeder en vrouw die ik voor ogen had. De twijfels en onzekerheid van werk nam ik mee naar huis.

Uit mijn comfortzone

Ik heb er al járen over nagedacht maar nooit gedurfd. Elke keer was er wel een reden om niet voor mijzelf te beginnen. Maar ik heb de stap uiteindelijk tóch gezet! Het gevolg daarvan is dat ik nu als loopbaancoach, andere moeders mag begeleiden, motiveren en inspireren om (weer) zelfverzekerd in hun schoenen te staan, waardoor ze keuzes maken die beter aansluiten bij hun prioriteiten & wensen. Het gevolg hiervan is dat óók zij zich een stuk gelukkiger voelen & laat dát nou precies de reden zijn waarom ik s’ochtends opsta en leef.

Andere weetjes over mij:

Ik ben een óntzettende kletskous. Mijn dochters zeggen regelmatig tegen mij ‘niet zo lang met iedereen kletsen hé mama?’ Dus ik probeer het binnen de perken te houden.
Minimaal drie keer per week ben ik in de sportschool te vinden. Nu zou je misschien verwachten dat ik helemaal afgetraind ben.. maar niets is minder waar. Ik hou namelijk ook minstens net zoveel van lekker eten
Als ik moet kiezen tussen een avondje stappen of thuis op de bank, dan geef ik de voorkeur aan dat laatste. Oké er zijn uitzonderingen, maar ik vind een stap-avond (vaak) niet zó leuk, dat die avond het mij waard is om de volgende dag met hoofdpijn en drie kleine kinderen om mij heen te spenderen. Kwestie van keuzes.
Koken is niet mijn favoriete bezigheid. Misschien komt dat ook omdat het voor mijn gevoel vaak ‘snel’ moet. Mijn vriend hoopt nog steeds dat ik het ooit heel erg leuk ga vinden, maar ik betwijfel dat.
De beste aankoop in huis is stip op nummer 1: onze robot stofzuiger. Ze heet Olga (géén idee waarom we haar een naam hebben gegeven), maar ze bespaard mij veel tijd;
En die tijd spendeer ik dan weer het liefste met mijn familie & vrienden!